บทที่ 8 ตอนที่4.2คนใหม่ของเธอ2
แกร๊ก!
ประตูห้องถูกเปิดออก ผู้ชายคนหนึ่งปรี่เข้ามาอย่างเร็ว กระชากดึงเขาออกจากตัวของโจลีน
ผลัวะ!
หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่สันกราม ภานุถึงกับหน้าหันรู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลตรงกระพุ้งแก้ม
"อย่ายุ่งกับคนของกู!"
ยิ่งกว่าสิ่งใด คำประกาศกร้าวนั่นทำเอาภานุอึ้ง
คำว่า 'คนของกู' มันหมายความว่าอย่างไร!
ภานุถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างเดือดดาล ก่อนเหลือบตามายังอดีตภรรยาที่นั่งอยู่บนโซฟา
เธอนั่งเงียบ เส้นผมยาวยุ่งเล็กน้อยเพราะแรงกระชากเมื่อครู่ ริมฝีปากยังคงเม้มแน่น ก่อนจะยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ราวกับคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่ยิ่งเป็นแบบนั้น ภานุกลับยิ่งหงุดหงิด
โดยเฉพาะตอนที่ผู้ชายคนที่เข้ามาหันมองเธอ พร้อมยื่นมือออกไปเหมือนจะช่วยพยุง โจลีนก็ไม่คิดปฏิเสธ
เธอวางมือลงบนฝ่ามือของผู้ชายคนนั้นอย่างสนิทสนม
ภาพนั้นทำเอาภานุกัดฟันกรอด เหมือนมีแส้ที่มองไม่เห็นหวดหลังเขาเสียจนเจ็บแสบ
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ต่อให้เขาเย็นชาใส่แค่ไหน โจลีนก็ไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา
แต่ตอนนี้…
เธอกลับยอมให้ผู้ชายอีกคนจับมือ ทั้งที่ใบหย่ายังไม่ได้เซ็นเลยด้วยซ้ำ
"ภานุ สิริ"
โจเซฟจ้องเขม็งด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
"ถ้ายังไม่อยากเสียหมา ก็หยุดระรานโจลีน"
ความน่าเกรงขามของอีกฝ่ายทำเอาภานุหัวเราะในลำคอ เขานึกถึงเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นแผนการลับๆ ของตัวเองขึ้นมาในวินาทีนี้
ในแผนนั้น มันมีโจลีนด้วยที่ต้องจัดการ แต่ดูท่า ทุกอย่างจะไม่เป็นดั่งที่คิดแล้ว
โจลีนที่ว่าหัวอ่อนกลับกลายเป็นคนหัวรั้น คิดทำอะไรเหนือความคาดหมายเกินกว่าเขาจะคิดไปถึง
เธอ...กำลังทำให้แผนของเขามันผิดเพี้ยน!
"ถ้าได้สติแล้วก็กลับไปซะ ก่อนที่ผมจะทำให้หน้าตาของ 'สิริกรุ๊ป' มันด่างพร้อย"
คำขู่นั้นเป็นเหมือนน้ำมันราดรดบนกองไฟ จากคิดว่าไอ้หน้าลูกครึ่งฝรั่งจะเป็นเพียงลูกคนรวยที่ไม่มีดีเด่อะไร แต่กลับกล้าท้าชนตระกูลใหญ่เช่นเขาด้วยท่าทีสุขมเยือกเย็นได้นี่ มันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว
ภานุจ้องอีกฝ่ายเขม็งโดยไม่พูดออกมาสักคำเดียว เขาไม่ได้กลัวหรอก แต่กำลังประเมิน 'คู่แข่ง' อยู่ต่างหาก
คนคนนี้จะเป็นคู่แข่งอะไรก็ช่าง แต่ที่รู้...มือที่หมอนี่กำลังจับอยู่มันคือมือของอดีตผู้หญิงของเขา แค่เห็น...เลือดในกายก็ร้อนจัดไปด้วยความไม่พอใจ
"เร็วดีนี่ ไม่ทันไรก็หาของใหม่ได้แล้ว"
พอเห็นหน้าเธอที่เชิดขนาดนั้น เขาก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ แล้วคนถูกเหน็บว่ากลายๆ ก็หันมองมา สายตาคู่นั้นเรียบเฉยเสียจนเหมือนเขาเป็นแค่คนไร้ความสำคัญ
"ก็ถ้าของเก่ามันไม่โง่ ของใหม่ก็คง...เข้ามาไม่ได้"
แทนที่เธอจะพูด กลับเป็นคนข้างกายเธอที่เสนอหน้าพูดแทน และคำพูดพวกนั้นก็เหมือนสะกิดให้ความโมโหของภานุปะทุขึ้น
ชายหนุ่มกำมือแน่นจนเกร็งสั่นไปทั้งแขน เขาจ้องตาผู้ชายของเธอด้วยแววตาเย็นเยียบ กำลังจะพ่นคำแรงๆ ออกไปให้สมกับความปากดีของอีกฝ่าย ก็มีความคิดหนึ่งดึงรั้งสติเขาไว้ได้ทัน
"ดีจริงๆ"
ภานุหัวเราะในลำคอ กดข่มความโกรธเอาไว้ก่อนจะจัดปลายแขนเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่...ดึงตัวเองกลับเข้าสู่โหมดเดิม
โหมดของ 'ภานุ สิริ'
ผู้ชายที่ไม่เคยเสียอาการต่อหน้าใคร
"ถ้าคิดจะเปิดร้านทุเรศแบบนี้ ก็อย่ามาทำให้นามสกุลฉันเสื่อมเสียไปมากกว่านี้"
เจอคำพูดนี้เข้าไป โจลีนมองเขาทันที แววตาของเธอไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่าง แต่ก็ชั่วพริบตาเท่านั้น
"งั้นก็ส่งใบหย่าเร็วๆ หน่อยนะ ฉันเองก็ไม่อยากทนใช้นามสกุลของคุณแล้ว"
เอ่ยจบ เธอก็รีบหันไปมองคนข้างตัว
"ตอนนี้ฉันอยากใช้นามสกุลของพี่โจเซฟจะแย่อยู่แล้ว"
ทั้งแววตา ทั้งรอยยิ้มแสนหวาน มันทำให้ภานุแทบกลั้นอารมณ์โกรธไว้ไม่อยู่
เธอหยามเขาได้อย่างเลือดเย็น!
"ไปสิคะ ไปเอาใบหย่ามาสักที"
โจลีนออกปากไล่...นั่นยิ่งทำให้ภานุเสียหน้าหนักขึ้น เขาแค่นหัวเราะด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหมุนตัวเดินมายังหน้าประตู
แต่ทว่า...
"เรื่องที่พี่ขอให้ฉันไปที่บ้าน ฉันตกลงนะคะ"
"ดีเลย เดี๋ยวพี่จะให้คนมาขนของไปไว้ที่บ้านของเรา"
บทสนทนาสุดหวานชื่นนั่นทำให้มือของภานุที่กำลังจับลูกบิดประตูไว้เพียงหลวมๆ กำแน่นขึ้นมาทันที
เขาหลับตาลงพลันสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วกระชากประตูเปิดออกไป
ปัง!
ประตูปิดลงอย่างแรง ตัดขาดสายสัมพันธ์ของความเป็นผัวเมียลงอย่างเป็นทางการ
ความคิดนี้สำหรับคนในห้องอาจจะใช่ แต่สำหรับภานุแล้ว เขาไม่ได้คิดว่ามันจบง่ายอย่างนั้น!
